Härzlig willkomme bim Blooggaischt

Waisch, wie ych mi frate due

Glyy kemme d Dääg, wo z Basel Fasnacht wäär; Si kunnt jo nit, si blyybt au dissjoor imaginäär. Myni Gedangge schwaife ab und i lään mi zrugg, Waisch no domools, deert uff dr middlere Brugg? Sisch kalt, dr Wind bloost duur d Laarve duure, Aber s Härz isch warm, kai Grund zem Beduure. In ere Druggede steen d Lyt am Strosserand. Gar e mängge streggt zue nis blangend sy Hand; ‘I mecht so gäärn e Zeedel und e Mimöösli haa’ Mer sin jo nit gizzig, drum hänggi no ne Bahltis draa. Mer gniesses, ass d Goschdym allsyts Gfalle finde. Schliesslig isch das dr Loon fürs wuchelange schinde. I mach d Auge zue und heer s bletzlig ganz nooch; S Ruesse und Pfyffe, unsri Basler Fasnachtssprooch. Naime in ere Gass schränzt grad no e Gugge. S Härz isch schwäär, muess bigoscht e Drääne verdrugge. Aber noo dr Fasnacht bidytted,  mer feen a blaane. D Ydee fir e Sujet duet mer biraits schwaane. Muess grad in mym Fundus go niele und graabe. Kai Härzschmärz duet no lenger a mer gnaage. Wie ych mi frai, wenns denn wider Vieri schloot: Unsri Fasnacht läbt fir eewig, si isch nit doot!